Decyzja o przejściu na emeryturę górniczą jest indywidualną decyzją danej osoby. Decyzja o dacie przejścia na emeryturę może zależeć od wielu indywidualnych czynników, np. finansowych, podatkowych, związanych z świadczeniami należnymi ze stosunku pracy itp. Jednym z czynników decydujących o dacie przejścia na emeryturę (ale nie jedynym) z pewnością jest wysokość emerytury. Wysokość emerytur górniczych jest obliczana wg tzw. starych zasad, w oparciu o: • wysokość podstawy wymiaru, • uwzględnione okresy składkowe i nieskładkowe, • kwotę bazową, jaka obowiązuje w dacie powstania prawa do świadczenia. W tym przypadku nie mają zatem znaczenia kolejne waloryzacje składek zapisanych na koncie ubezpieczonego czy średnie dalsze trwanie życia. Wysokość emerytury górniczej oblicza się w następujący sposób: • 24% kwoty bazowej, oraz • po 1,3% podstawy wymiaru emerytury za każdy rok okresów składkowych, • po 0,7% podstawy wymiaru emerytury za każdy rok okresów nieskładkowych. Kwota bazowa to 100% przeciętnego wynagrodzenia w poprzednim roku kalendarzowym, które zostało pomniejszone o składki na ubezpieczenia społeczne. Kwota bazowa jest ustalana co roku i obowiązuje od 1 marca do końca lutego następnego roku. Od kwoty bazowej ustalana jest tzw. część socjalna emerytury, która stanowi 24% kwoty bazowej. Kwota bazowa ma także wpływ na podstawę wymiaru emerytury. Emerytury przyznane od marca danego roku będą obliczone z zastosowaniem nowej, zwykle wyższej kwoty bazowej. Natomiast emerytury przyznane do ostatniego dnia lutego danego roku będą podlegały waloryzacji. Warto także wziąć pod uwagę fakt, że tzw. trzynaste emerytury w danym roku kalendarzowym otrzymują te osoby, które nabyły prawo do świadczeń do 31 marca danego roku i są im te świadczenia wypłacane. W lutym znane są zarówno wskaźnik waloryzacji jak i nowa kwota bazowa. Na podstawie tych danych warto przeanalizować, czy korzystniej jest przejść na emeryturę jeszcze w lutym, czy już w marcu.