fot: Jarosław Galusek/ARC
Wiceminister Tomasz Tomczykiewicz będzie odpowiadał za tradycyjne źródła energii
fot: Jarosław Galusek/ARC
Dlaczego Polska zawetowała Roadmap 2050? Jaka jest sytuacja w górnictwie węgla kamiennego? Czym będą obligacje dla Katowickiego Holdingu Węglowego? O tym i nie tylko w rozmowie z Tomaszem Tomczykiewiczem, wiceministrem gospodarki...
Przed tygodniem, głosem wicepremiera Waldemara Pawlaka, Polska zawetowała plany Unii Europejskiej dotyczące zaostrzenia polityki klimatycznej. Dlaczego do tego weta doszło?
Konkluzje przygotowane przez duńską prezydencję nie odpowiadały naszym oczekiwaniom. W ostatecznym kształcie dokumentu zabrakło odniesienia do porozumienia globalnego na temat redukcji emisji, a my uzależniamy wszelkie nowe cele redukcji od tego porozumienia. Podczas posiedzenia Rady UE ds. Transportu, Telekomunikacji i Energii zabrakło także dyskusji na temat naszego stanowiska. Weto zostało po prostu przyjęte.
Do czego mogło doprowadzić przyjęcie Energetycznej Mapy Drogowej przez Radę UE?
Konkluzje duńskie trzeba czytać uważnie, mamy już za sobą takie doświadczenia. W 2007 roku przyjęcie przez prezydenta Lecha Kaczyńskiego konkluzji pakietu energetyczno-klimatycznego stało się mandatem dla Komisji Europejskiej dla stworzenia dyrektyw. Niestety, dyrektywy są przyjmowane kwalifikowaną większością głosów i sprzeciw samej Polski nic już na tym etapie nie dał. Po przyjęciu dyrektyw, aby coś zyskać, trzeba budować koalicję. Dzięki wysiłkowi premierów Tuska i Pawlaka do dyrektyw związanych z pakietem udało się wprowadzić zapisy o derogacjach na bezpłatne emisje dla polskiej energetyki.
Co da w tej chwili polskie weto? Czy nadal jesteśmy osamotnieni w walce z polityką klimatyczną UE?
Jesteśmy osamotnieni. Polska jest jedynym państwem, które widzi w obecnej polityce klimatycznej zagrożenie nie tylko dla własnej, ale też europejskiej gospodarki. Na szczęście możemy wetować decyzje polityczne. Gdy dwadzieścia sześć osób skacze w przepaść, nie znaczy, że dwudziesta siódma musi zrobić to samo. Ostrzegamy, że zaostrzenie polityki klimatycznej UE, bez uzgodnienia globalnego, zepchnie gospodarkę europejską na peryferie.
W ostatnich dniach odbyły się WZA spółek węglowych, kwitujące działanie wszystkich zarządów. Jak można podsumować miniony rok w górnictwie?
To był dobry rok. Przyczyniły się do tego dwa czynniki: wzrost cen węgla i ogromny popyt, któremu nasze spółki nie były w stanie sprostać. Ten czas został dobrze wykorzystany, wskazują na to zyski spółek. Stąd decyzja WZA o udzieleniu absolutorium zarządom.
Sytuacja społeczna w JSW może niepokoić?
To wewnętrzne problemy spółki, myślę, że zarząd sobie z nimi poradzi. Zarząd ma dbać o kondycję firmy, myśleć kilka lat naprzód, pilnować finansów. Związki mają prawo żądać wyższych wynagrodzeń i zbiorowych układów pracy. To jest gra, która musi być zwycięska przede wszystkim dla firmy.
Właściciel zgodził się na emisję obligacji przez Katowicki Holding Węglowy. Czy dzięki tej przełomowej decyzji Holding poradzi sobie z problemami finansowymi?
Czas pokaże, czy banki obejmą te obligacje, a spółka wypełni wszystkie założone warunki. Jeśli KHW zyska gotówkę, będzie mógł spłacić swoje krótkoterminowe zobowiązania i na pewno poprawi się płynność finansowa firmy. Holding złapie głębszy oddech na pięć lat, jestem przekonany, że ten okres zostanie dobrze wykorzystany, by spółka mocno stanęła na nogach.
Informacje o planach budowy nowych kopalń zaprzeczają tezie, że polskie górnictwo jest schyłkowe. Jak ocenia Pan decyzję Kompanii Węglowej o realizacji takiej inwestycji na Lubelszczyźnie?
To duża spółka, dobrze, że myśli o przyszłości. W naturalny sposób złoża na Śląsku się sczerpują. Plany budowy kopalń przedstawiają jednak nie tylko spółki państwowe, ale też prywatne podmioty i zagraniczni inwestorzy. Jak pokazuje przykład kopalni Silesia, takie zaangażowanie może przełożyć się na korzyści dla regionu. Choć od deklaracji do powstania kopalni jest długa droga, zapowiedzi z ostatnich miesięcy napawają dużym optymizmem.
